دلتنگی های من

عادت

آغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن

منو از این دلخوشیها آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر میکشم

منو تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولد یک نفسه

چشمای مهربون تو منو به آتیش میکشه

نوازشه دستای تو عادت ترکم نمیشه

فقط تو آغوش خودم دغدغه ها تو جا بذار

به پای عشق من بمون هیچکسو جای من نیار

مهر لباتو رو تن و روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم وتن من

مشاهده یادداشت خصوصی

اکنون دل من شکسته و خسته است...

مارال دایناسور را قرنتینه کرده دایناسور همه را

این اصلا خوب نیست:(

حالم یه جوریه نمیدونم چه جوری

قراره یه اتفاق خوب بیفته خدا کنه جور بشه اینجوری لااقل از شر این خونه و خاطراتش راحت میشم

التماس دعا

ای صمیمی! . . . ای دوست
گاه و بیگاه لب پنجره ی خاطره ام میایی
دیدنت . . . حتی از دور
آب بر آتش دل می پاشد
آنقدر تشنه ی دیدار تو ام
که به یک جرعه نگاه تو قناعت دارم
دل من لک زده است
گرمی دست تو را محتاجم
و دل من . . . به نگاهی از دور
طفلکی می سازد
ای قدیمی! . . . ای خوب
تو مرا یادکنی . . . یا نکنی
من به یادت هستم
من صمیمانه به یادت هستم
دایم از خنده لبانت لبریز
دامنت پرگل باد

 دارن یه برجی می سازن با ده هزار تا پنجره
می گن که قد برجشون از آسمون بلندتره
 برای ساختنش هزار هزار درخت سر زدن
پرنده های بی درخت از این حوالی پر زدن
می گن که این برج بلند باعث افتخار ماس
حیف که ترانه ی غرور تو شهر قصه بی صداس
باعث افتخار تویی دختر توی کارخونه
که چرخ زنده موندن و دستای تو می چرخونه
باعث افتخار تویی سپور پیر ژنده پوش
نه این ستون سنگی لال بدون چشم و گوش

ستون آسمون خراش !‌سایه ت رو ننداز رو سرم
تو شب بی ستاره هم ،‌من از تو آفتابی ترم

یه روز میاد که آدما تو رو به هم نشون بدن
به ارتفاعت لقب « پایه ی آسمون » بدن
اما خودت خوب می دونی پایه نداره آسمون
اون که زمینی نمی شه با حرف پوچ این و اون
پس مث طبل صدا نکن ! نگو بلن ترین منم !
من واسه رسوا کردنت مرثیه خون جنگلم
درختای مرده هنوز ،‌خواب پرنده می بینن
پرنده های بی درخت رو سیمای برق می شنینن
به قد و قامتت نناز ! آهای ! بلند بی خبر !
درختها باز قد میکشن  حتی تو سایه تبر

ستون آسمون خراش ! سایه ت رو ننداز رو سرم
تو شب بی ستاره هم ،‌من از تو آفتابی ترم

آرشام همراه آشنا

در کوچه پس کوچه های ذهن
صدای او را میشنوم
صدای نجوای سحرگاهیش
صدای نجوای قرآنش
یادداری که همیشه مرا به نماز می خواند؟

بوی مهر با بوی عطر او آمیخته است ،دانی چرا؟
از بن بست مرمری
چندان راهی نیست!
من و محمد با او به مدرسه عشق می رفتیم
چه زود کلاس دوم گذشت؟ یادت هست؟

هر نوبهار
شکفتن درختهای نارنج
خروش موجهای دریا
چه بس سخنها که او بر لب دریا
از زمزمه امواج میگفت!
از زمزمه قدرت لایتناهی ؛

امروز در دیار غربت
صدایش را هنوز میشنوم
بوی نان سفره اش را
باور می کنی برکت سفره ما هنوز ازنان اوست ؟
به یقین میدانم

انگار هنوز با من سر شوخی دارد
به زبان اشاره بارها گفت که بزودی خواهم رفت
افسوس که من هیچ نفهمیدم

چه زود میان جسم و روحش جدایی فتاد
چه زود ما همه جسمیم او همه روح
لیک چه خوش ، روحش برما سایه افکنده است
شک داری ؟به یقین می دانم

چه او بود که مرا به مدرسه حسین برد
صدای هق هق گریه اش
را نیک میشنوم

چه تار بود لحظه ای که دیدم
چشمانش را می بست
ولی نه
انگار هنوز به من اشاره ای داشت
اشاره ای غریب
که باز نفهمیدم!

یاد دارم در غروبی سرد سرد
میگذشت از کوچه ما دوره گرد
دادمیزد :کهنه قالی میخرم
دست دوم جنس عالی میخرم
کاسه و ظرف سفالی میخرم
گر نداری کوزه خالی میخرم
اشک در چشمان بابا حلقه بست
عاقبت آهی کشید بغضش شکست
اول ماه است و نان در سفره نیست
ای خدا شکرت،ولی این زندگیست؟
بوی نان تازه هوشش برده بود
اتفاقاً مادرم هم روزه بود
خواهرم بی روسری بیرون دوید
گفت آقا سفره خالی میخری؟

کوله بارت بربند !

شاید این فرصت آخر باشد !

که به مقصد برسیم

و شناسیم خدا را

و بفهمیم که یک عمر چه غافل بودیم

می شود آسان رفت

می شود کاری کرد

که رضا باشد او

ای سبکبال در این راه شگرف

در دعای سحری ،

در مناجات خدایی شدنت ،

هرگز از یاد مبر ،

من جا مانده بسی محتاجم

اگرخداهست پس.....؟

مردی برای اصلاح به آرایشگاه رفت

در بین کار گفتگوی جالبی بین آنها در مورد خدا صورت گرفت

آرایشگر گفت:من باور نمیکنم خدا وجود داشته با شد

مشتری پرسید چرا؟ آرایشگر گفت : کافیست به خیابان بروی و ببینی

مگر میشود با وجود خدای مهربان اینهمه مریضی

و درد و رنج وجود داشته باشد؟

مشتری چیزی نگفت و از مغازه بیرون رفت

به محض اینکه از آرایشگاه بیرون آمد

مردی را در خیابان دید با موهای ژولیده و کثیف

با سرعت به آرایشگاه برگشت و به ارایشگر گفت:

می دانی به نظر من آرایشگر ها وجود ندارند

مرد با تعجب گفت :چرا این حرف را میزنی؟

من اینجاهستم و همین الان موهای تو را مرتب کردم

مشتری با اعتراض گفت:

پس چرا کسانی مثل آن مرد بیرون از آریشگاه وجود دارند

“آرایشگر ها وجود دارند فقط مردم به ما مراجعه نمیکنند”

مشتری گفت دقیقا همین است

خدا وجود دارد فقط مردم به او مراجعه نمیکنند!!

برای همین است که اینهمه درد و رنج در دنیا وجود دارد